SONY DSC

Een gesprek met | Arran Gregory x RL Denim Supply

by Yoeri Khyrian Jonker / posted on 05/11/2014

Toen we het depot binnen liepen, zagen we voor ons meteen de werken van Arran Gregory. Grote doeken van spijkerstof beschilderd met geabstraheerde illustraties in witte verf van Ralph Lauren modellen, een groot sculptuur dat doet denken aan een kristal gemaakt van spiegels in het midden van de ruimte met links daarvan een grote ruimte met alles daarin wit geverfd. Het was daar dat we de Engelse kunstenaar ontmoetten terwijl hij bezig was met het schilderen van zijn illustraties op de muren.

Als enige van de Nederlandse pers was The Denim Daily uitgenodigd op dit event, een rare gewaarwording. Het was überhaupt Ralph Lauren. Maar voordat we Gregory konden interviewen, waren twee anderen van de pers voor ons. In de tussentijd schoten we wat foto’s, bekeken we de doeken en namen we wat te drinken (bekijk hier trouwens de foto’s).

Een Old Fashioned en twee connecties later werden we door de PR dame geroepen: “Jullie mogen, laat ik jullie voorstellen aan Arran.” Terwijl we de witte kamer binnenliepen deden we onze schoenen uit en liepen op Arran af, die geconcentreerd was met het instellen van de projector. Nadat hij alles ingesteld had richtte hij zich op ons, stelde zich voor en pakte hij zijn verfkwast.

Heb je deze illustraties gemaakt met je Muji pen?

*Gregory keek verbaasd op* Hoe weet je dat ik pennen van Muji gebruik? Deze illustratie is daar inderdaad mee gemaakt. Toen ik net begon met illustreren opende ze net de eerste Muji winkel in London. Dat was de enige winkel waar je een 0.38 krijgen, een hele pecieze pen. Toen de mijne brak, werd hij nog preciezer, waardoor ik nog meer details kon toevoegen aan mijn illustraties. Door de jaren heen koos ik voor een steeds grotere pen. Nu gebruik ik eigenlijk altijd een Muji 0.5 of 0.7.

Waarom was dat?

In het begin, toen ik net begon met tekenen, was ik geobsedeerd met details en het vastleggen van de essentie. Vooral de details, de precisie, zorgde ervoor dat alles er magischer en indrukwekkender uitzag. Wat ik echter merkte was dat de wereld van illustraties heel competitief is, wat me irriteerde. De stijl die je op dat moment aanneemt, definieert je. Dit limiteert je als kunstenaar in je groei.

Toen ik begon met het maken van sculpturen, merkte ik op dat deze stijl heel gereduceerd en simpel was in vergelijking met mijn andere werk. Er was een gat tussen de stijl van mijn illustraties en mijn sculpturen. Ik was twee mensen: aan de ene kant een illustrator, waarmee ik mijn brood verdiende, aan de andere kant maakte ik artistieke sculpturen. De ideeën die ik had voor mijn sculpturen vond ik veel interessanter, dus besloot ik de stijl van mijn illustraties aan te passen aan de meer geabstraheerde stijl van mijn sculpturen.

SONY DSC

Zijn er toevallig, naast die Muji pennen, andere dingen die je altijd bij je hebt? Bepaalde essentials?

Nou, wat ik me kan bedenken… *Gregory grijpt naar zijn riem en toont ons iets dat doet denken aan een karabijnhaak*  Omdat ik vaak mijn sleutels kwijtraak heeft een vriend van me dit gemaakt, zodat ik dit aan mijn riem kan vastmaken. Ik heb ook altijd een sketchboek bij me, deze zijn ook van Muji.

Vroeger maakten ze de Muji B4, een maat die eigenlijk alleen standaard is in Japan, maar deze werd niet genoeg verkocht dus besloten ze de productie daarvan te stoppen. Het is best vervelend, want ik wilde eigenlijk al mijn schetsboeken in hetzelfde formaat hebben. Nu gebruik ik A4, en heb ik kleinere boekjes voor onderweg.

In de campagnevideo met Ralph Lauren laat je een klein deel van je proces doorschemeren. Hoe ben je te werk gegaan en hoe is deze samenwerking eigenlijk tot stand gekomen?

Nou, Ralph Lauren nam contact met me op omdat ze enthousiast waren over mijn werk; ze waren gefascineerd met mijn methode. Ik volg graag mijn werk om te zien hoe het zich vormt, omdat het zich blijft ontwikkelen.

Ze leiden je, een beetje vergelijkbaar met spirit animals?

Precies! Maar dat maakte dit project ook heel anders dan mijn vorige samenwerkingen: dit was de eerste keer dat ik werkte met mensen. Ik heb nog nooit mensen getekend, omdat ik altijd een diepere connectie had met dieren. Mijn werk gaat eigenlijk altijd over de connectie met natuur. Het is fascinerend hoe wij daar deel van zijn, maar ons ook zo ver ontwikkeld hebben dat we daar ver vandaan staan.

We leven in een maatschappij die angstaanjagend snel groeit, terwijl alles in de natuur een perfecte balans heeft en op een andere schaal zich ontwikkeld waar tijd niet bestaat. Als mensheid zijn wij weg gegroeid van deze organische stroming, waar niet alles gestructureerd hoeft te zijn.

SONY DSC

Vanwaar dan de geometrische stijl?

Als mens voelen we de noodzaak om alles te organiseren. Als je over steden vliegt, kijk naar beneden en wat zie je? Allemaal rechte wegen, alsof het een rooster is. Dit doen we omdat we dingen beter kunnen verwerken als ze georganiseerd zijn. Deze stijl, waarbij ik dieren tot abstracte, gestructureerde vormen abstraheer, is een manier om die twee werelden bij elkaar te brengen.

Wat is je connectie met denim?

Goede vraag… Ik draag jeans? *lacht*Het is een grappig verhaal, en waarschijnlijk zou ik dit ook niet moeten zeggen in een interview met een website die puur over denim gaat, maar ik had vroeger een hekel aan denim. Mijn moeder wilde me vroeger altijd in denim kleden, omdat het tegen een stootje kan. Des te meer ze het op me forceerde, des te meer ik denim met een passie begon te haten. Ik droeg 10 jaar geleden ook liever een shirt met joggingbroek, maar met tijd is de spijkerbroek er toch in gesleten. Toen ik het uiteindelijk een kans gaf vond ik het eigenlijk best wel cool. Nu draag ik het bijna altijd. Ook leerde ik door deze samenwerking het materiaal heel erg goed kennen, omdat je er natuurlijk op schildert en veel intiemer ermee omgaat.

Je hebt hiervoor ook al samen gewerkt met AlunaGeorge. Volgens mij was dat een paar dagen na je eerste solo expositie?

Bijna goed, maar je zit dicht bij de waarheid. Ik kende ze al via een vriend van me, en ben opzich ook wel goed bevriend met ze. Op de dag dat mijn solo expositie eindigde, vroegen ze of ze mijn kunst konden gebruiken voor hun video. De tentoonstelling was net afgelopen, dat ik meteen alles in de achterbak van mijn bestelauto zette en naar de locatie reed die ze me doorgegeven hadden. Toen ik daar aankwam bleek het een geweldige expositieruimte te zijn. Als ik het goed herinner was het de B1 in Bloomsburry. We schoten de video in een dag, ik laadde alles weer in de wagen en bracht het terug naar huis. Ik heb voor de final edit ook nog wat illustraties en schilderingen gemaakt, zodat die erin verwerkt konden worden. Dit was bijvoorbeeld nodig zodat het in het begin daadwerkelijk leek alsof de camera door mijn illustratie van de beer heen ging. Ook heb ik speciaal voor die video die lijn geschilderd waar de dansers met hun nek die coole moves doen.

[embedvideo id=”fCSx5641U4″ website=”youtube”]

 

Waarom woon je eigenlijk niet in London? Je studio ligt net daarbuiten, is dat met opzet?

Op de plek waar ik woon, dat is waarschijnlijk de beste plek voor een kunstenaar. Ik was er vanuit school naartoe gestuurd toen ik 14 of 15 was, puur voor ervaring, en ben in contact gebleven met de mensen daar. Toen ik het spiegel sculptuur maakte voor mijn ‘Wolf’ tentoonstelling ben ik naar hem terug gegaan om hem advies te vragen, waardoor hij me eigenlijk geholpen heeft en ook nog eens me die ruimte heeft laten gebruiken.Toen had ik nog geen idee dat ik daar ooit zou komen te wonen.

Uiteindelijk, toen het af was, heeft hij alles gerenoveerd en liet hij weten dat hij een kunstenaar zocht die het wilde huren. Destijds wilde ik alleen maar in London wonen, dus wees ik het af. Ook kon ik het niet betalen. Achteraf ben ik toch terug gegaan, omdat het wel een geweldige ruimte was. Toen ik liet weten dat ik de prijs niet kon betalen, vroeg hij: “Wat zou je dan wel kunnen betalen?” Dat is uiteindelijk ook de huurprijs geworden.

Als laatste vraag: wat kunnen we de komende 5 jaar van je verwachten?

Ik ga het rustiger aan doen. De laatste twee jaar heb ik zoveel projecten gedaan, dat ik de focus kwijt ben geraakt. Daarom wil ik me helemaal richten op mijn eigen werken, vooral op mijn sculpturen. Hopelijk, over een jaar, heb ik dan mijn tweede expositie klaar. Hetgeen dat mij het meest enthousiast maakt is een eigen ruimte hebben en daar iets opbouwen waar ik trots op kan zijn, dus voor nu is dat de toekomst. Maar eerst nog een Old Fashioned!


Tags: , , , , , , , , , , , ,

Yoeri Khyrian Jonker

Ik wilde op mijn 7e pottenbakker worden. Helaas bleek dat een beetje te ambitieus, dus heb ik gesettled voor een leven als journalist en fotograaf. Loser die ik ben...

twitterfacebook



Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>